صدای بهروز صدای مردم بود؛ با همان عشق، با همان خلوص و با همان حماسه

علی خلیلی نوشته است:

خبر درگذشت استاد بهروز رضوی یگانه صدای ماندگار دوران بعداز شهادت مظلومانه قائد عظیم الشأن امام شهید تلخ‌ترین خبری بود که شنیدم.

بهروز عزیز و دوست داشتنی دوستی دیرینه‌ای با من و استاد ممتازو فقید ادبیات داستانی محمود گلابدره‌یی داشت. بین ما و ایشان انس و الفت و دوستی شکلی حماسی از جنس آثار و ضرب آهنگ تند و ریتمی انقلابی و مردمی آثار گلابدره‌یی، وجود داشت.

بهروز عزیز ادیب، ترانه سرا، بازیگر، شاعر، گوینده پیشکسوت و متبحر، برنامه‌ساز، تصمیم‌ساز و تسلیم‌پذیر بود در برابر آنچه فرهنگ یک ملت را می‌ساخت. او خود فرهنگ‌ساز بود. هنرمندی متعهد، دلسوخته، صدایش مرا یاد شروه‌خوانی‌های بندر، آواهای پرسوز و گداز سیستان، لطافت و سرسبزی نغمه های گیلکی ومازنی و حماسی خوانی های کرد و لر می‌انداخت.

بهروز رضوی صدای همه ی ایران بود. صدای عشق و صلح، صدای مبارزه و مقاومت، صدای حق‌خواهی و حق طلبی.. صدای قرآنی داشت، مناجات‌خوانی داشت، صدای ایرانی داشت. صدای بهروز صدای مردم بود با همان عشق، با همان خلوص و با همان حماسه. درگذشت این هنرمند بزرگ رابه جامعه هنری کشور و مردم هنردوست و مقاوم تسلیت می‌گویم.

آثار بسیاری از استاد محمود گلابدره‌یی با صدای بهروز عزیز ضبط و ثبت کردیم که در دسترس عموم قرار دارد. بازخوانی و بازنشر کتاب‌های دال، لحظ‌ های انقلاب، آقاجلال، سرنوشت بچه شمرون، ده سال هوملسی در امریکا و اثر ارزنده صحرای سرد نوشته محمود گلابدره‌یی جزء آثار و گنجینه‌های هنری و ادبی استاد بهروز رضوی است که ازطریق برنامه رادیویی «کتاب شب» رادیو تهران تولید و منتشر شد. آثاردیگری هم در دست تولید رادیویی داشتیم که اجل مهلت نداد.

یادش گرامی باد.